Illegaal?!

Op een zonovergoten vrijdagmiddag had ik een afspraak metEarl Randall de Randamie, beter bekend als O-Dog. O-Dog is rapper en was devaste host van Opgezwolle. Opgezwolle? Ja, Opgezwolle uut Zwolle. Want hoewelzijn naam bijzonder exotisch en randstedelijk in de oren klinkt is deze artiestgeboren in ’t Harde (Gelderland), later naar Zwolle verhuisd en van daaruit uiteindelijknaar Amsterdam. Hij is van Surinaamse afkomst en broer van rappers Typhoon enBlaxtar. Tevens is hij stand up-comedian, acteert hij en was hij een tijd langMC in de talkshow van Willie Wartaal van De Jeugd van Tegenwoordig.

Maar goed, watskeburt? Vanwaar deze korte bio enbeschrijving van deze ontmoeting?

Ik werd onlangs gebeld door een wederzijdse vriendin van onsdie mij een heel vreemd verhaal vertelde over wat deze jongen is overkomen. Ikhoorde het aan en vond het ook een bizar verhaal. Een verhaal dat gelezen magworden vond ik en zo kwam het dat ik mijzelf op deze mooie zomerdag op hetterras van Café Bax in Amsterdam Oud West vond met deze rapper. Ik gewapend metpen en papier, hij met zijn verhaal. Het was onze eerste ontmoeting en ik namhem op: een goedlachse, sympathiek ogende jongen. Kiest zijn woordenzorgvuldig. Hij vertelde wat over zijn jeugd en waar hij vandaan komt. Dezejongen is geboren en getogen tussen de boeren en de koeienpoep in ‘t Harde enzijn vader is werkzaam op de legerbasis aldaar. Hij spreekt perfect ABN endemonstreerde en passant dat hij ook nog in Zwols dialect kan spreken, ik doehet hem beide niet na. Nederlandser dan deze Surinamer krijg je ze niet.

Die laatste zin van de vorige alinea zal een heel groteinvloed hebben op dit verhaal.

Nadat Opgezwolle eind vorig jaar had besloten om tijdelijkte stoppen verdween natuurlijk ook een deel van O-Dogs’ inkomsten. En aangezieneen artiest tegenwoordig niet heel snel meer rijk wordt door al dat gedownloadhad O-Dog een extra baantje nodig. Ook al omdat er een verhuizing voor de deurstond, dan is extra geld natuurlijk altijd een zeer prettige bijkomstigheid.

Via een detacheringbureau kwam O-Dog te werken in een hotelin het centrum van Amsterdam. Hij moest het linnengoed voor de hotelkamersverzorgen.Werktijden lagen tussen zeven uur ’s ochtends en twee uur ’s middags.Het zouden mijn werktijden niet zijn, maar O-Dog wilde gewoon graag flinkaanpakken en op deze manier kon hij zich in de avonduren aan zijn artistiekebezigheden wijden. Voor hem waren de werktijden dus ideaal.

Er moest nog even een foto worden gemaakt voor zijnwerkpasje. ‘Even lachen, O-Dog!’ En hatsikidee, een breed lachende O-Dog stond afgebeeld op zijn werkpasje. Hij kon direct beginnen.

De eerste dag werd hij ingewerkt door een zeer slechtNederlands sprekende Afrikaan. Het was met handen en voeten communiceren, maargoed, O-Dog begreep wat er van hem werd verwacht. De tweede dag werkte hijzelfstandig. Hij moest soms wel dingen vragen maar dat lijkt me niet onlogisch:alle begin is moeilijk. De derde dag ging het uitstekend en hij kreegcomplimenten van zijn collega’s. O-Dog bleek een bijzonder snelle leerling tezijn die het werk snel oppikte.

De vierde dag kreeg hij te maken met een rayonmanager, eenvrouw, die aanmerkingen had op zijn werk. Aanmerkingen mogen er natuurlijkaltijd zijn, maar de vrouw deed dat op een zeer snauwerige toon. O-Dog bleefgewoon rustig, vroeg wat er aan de hand was en wat het probleem was enuiteindelijk liet de vrouw hem weten dat het allemaal niet persoonlijk naar hembedoeld was.

Halverwege de dienst werd hij gebeld op zijn diensttelefoon.Of hij even naar beneden wilde komen. O-Dog zei dat hij nog even zijn ronde afwilde maken en dat hij dan zou komen. Nee. Hij moest NU komen. Hij dus naarbeneden. O-Dog verkeerde in de veronderstelling dat hij nog iets moestondertekenen of iets dergelijks maar hij werd opgewacht door die snauwerigerayonmanager en de directrice van het hotel. Twee echte blanke Hollandsevrouwen: poldermodellen avant la lettre.

De rayonmanager stak van wal: ‘Wij vertrouwen iets niet.’

O-Dog, lichtelijk verbaasd… ‘Wat vertrouwt u niet als ikvragen mag?’

De vrouw pakte zijn paspoortfoto en de foto die op hetdetacheringbureau was gemaakt erbij. De foto die op het detacheringbureau wasgemaakt kwam niet overeen met die in zijn paspoort.

Dat lijkt me logischwant op een paspoortfoto mag je niet lachen en moet je strak kijken!

De vrouw liet haar ogen gaan, van O-Dog naar zijn foto’s.

‘Wij hebben onze twijfels. Je ziet er op deze foto heelanders uit. En de lijn van je oor is ook heel anders op die foto. Wij kunnendit risico niet nemen. Wij hebben in deze branche veel met illegaliteit temaken…’

‘Ja, ik zie het ook.’ De directrice knikte begrijpend naarde rayonmanager.

U begrijpt, de bek van deze in Oost Nederland tussen dekoeienpoep geboren Nederlandse Surinamer viel open. Het is dat Ralph Inbar zichal een tijdje niet meer onder de levenden bevindt maar anders zou je overalgaan zoeken naar een verborgen camera. Bananasplit had deze grap kunnenbedenken! 

O-Dog antwoordde in zijn beste ABN: ‘Mevrouw, wilt u hiermeesoms suggereren dat ik een illegaal ben?’

‘Ik suggereer helemaal niks, ik weet het 10.000 procentzeker! En ik zit er nooit naast!’

Nou, daar kon ie het mee doen. Geboren en getogen tussen dekoeien en de weilanden van Oost Nederland en dan voor illegaal worden versleten,het zal je gebeuren…. O-Dog was boos, maar bleef  uiterst correct. Voor je het weet ben je weerdie boze neger en is het allemaal jouw schuld. Ik weet niet of ik diezelfbeheersing zou kunnen opbrengen.

‘Mevrouw, ik bemerk dat u enige irritatie bij mij opwekt.Kijkt u goed naar mijn legitimatie. Dit ben ik. Geboren en getogen inNederland. Misschien ben ik nog wel Nederlandser dan u uit de Randstad, ik heb alskind tussen de weilanden gespeeld en tussen de koeienflatsen doorgehopst! En ikheb het u nog niet verteld omdat ik dat niet nodig vond, maar ik ben ookartiest. Als u mijn naam intoetst op het internet dan vindt u pagina’s vol metinformatie over mij!’

De vrouw wuifde het verhaal hooghartig weg: ‘Pfff..internet..’

En toen besloot madam om het volgende op te merken: ‘Lacheens…’

‘Nee mevrouw, zo meteen gaat u mij ook nog vragen of ik mijntong wil uitsteken en of ik mijn gebit wil laten zien, sorry, dat doe ik niet.’

En gelijk had hij. Het is je reinste vernedering, zo’nopmerking… Hij gebruikte het woord slavernij niet, maar het lag op het puntjevan z’n tong… Die moest ie er even afbijten.

Lang verhaal kort: hij kon zijn spullen pakken. Reden: hijis illegaal. En dat wist ze 10.000 procent zeker. Nota bene de best Nederlandssprekende ‘allochtoon’, voor zover je daar bij deze jongen van kan spreken,binnen dat hotel. Er werkten daar mensen die rechtstreeks van een boot kwamen.Die roken nog naar de oceaan…

Boos en teleurgesteld liep O-Dog naar buiten, ook totongeloof van zijn collegae. O-Dog had nog nooit regulier werk gehad omdat hijaltijd artiest was en dan probeert hij eens wat en dan maakt hij dit mee. Hijwas boos, nee dat is niet het goede woord, witverziekend woest benadert dewaarheid meer. Hij kookte van binnen als een vulkaan, de eerste de beste dieverkeerd met z’n ogen naar hem durfde te knipperen zou de ongelukkige zijn diede uitbarsting over zich heen zou krijgen. Hij ging naar het detacheringbureauen vroeg wat deze poppenkast te betekenen had. De consulente daar was ook al opde hoogte en al even vol ongeloof… Helaas kon ze verder weinig voor hembetekenen. In principe is hij gewoon ontslagen in zijn proeftijd. Dat mag.Zonder opgaaf van reden. Er werd echter wel een reden gegeven. Een reden diedie rayonmanager en die directrice niet eens schriftelijk wilde bevestigen, zodapper waren ze dan ook wel weer, maar in de versheid van het gebeuren weltoegaven aan de volgende stap die O-Dog nam.

Volgende stap, de politie. Ook de politie stond te klapperenmet de oren… Er kon alleen geen aangifte worden gedaan omdat het hier eenciviele zaak tussen werkgever en werknemer betrof en geen strafzaak. De politieheeft nog wel even naar het hotel gebeld en aan die rayonmanager verteld dat zebijzonder amateuristisch bezig zijn. De politie heeft mensen in dienst dieidentiteiten na kunnen checken en de twee dienstdoende agenten op dat bureauidentificeerden Earl Randall de Ramdanie gewoon wel als zijnde Earl Randall deRandamie aan de hand van die twee foto’s en zijn paspoortgegevens. Werkgeversgaan bij twijfel over identiteiten wel vaker naar het politiebureau voor dat soortzaken en een agent die daarin is gespecialiseerd kan heel snel duidelijkheidgeven over een identiteit.

Ik bedacht me toen hij dat vertelde meteen: welke illegaalstapt er nou zomaar het politiebureau binnen? Voor dat je een keer met je ogenkan knipperen zit je alweer op het vliegtuig naar je geboorteland, bij wijzevan spreken. Voor O-Dog moeten ze een chartervliegtuigje naar Zwolle regelen…Dus ook dat toont al aan dat O-Dog niet zo heel erg illegaal is hier.

Maar ja, ze lijken allemaal zo op elkaar, hè….. Een blundervan de ergste categorie is het. Dit was mij of wie dan ook van mijn wittevrienden nooit overkomen.

O-Dog beraadt zich nu op verdere stappen. Het gaat hem nieteens zozeer om financiële genoegdoening, als wel om aan te tonen dat dezevrouwen absoluut niet op hun plek thuishoren en zich diep moeten schamen voorhun schandalige manier van omgaan met mensen. Wat mij betreft mogen deze ‘dames’oneervol worden ontslagen zodat ze nergens meer aan de bak komen. Kunnen zealleen nog maar tomatenplukken. Tussen de echte illegalen!

O-Dog heeft mij gevraagd om het verhaal voor hem op teschrijven en ik heb dat heel graag gedaan voor hem.