Lowlands 2002. Met een overheerlijk biertje tegen de kater stond ik deEindhovense herrieformatie Peter Pan Speedrock te bekijken. Hun laatstealbum was namelijk erg prettig en hun optredens zijn altijd supervet.Niet in de laatste plaats door hun mascotte annex brulboei DikkeDennis: tatoeëerder, notoire herrieschopper, feestverstoorder enirritatiebron, woonachtig in die mooie, ja die fijne Jordaan inAmsterdam. Dennis is ooit bij een optreden gewoon het podiumopgeklommen, begon mee te schreeuwen en sindsdien is hij niet meerweggeweest als mascotte van de band.

Waar Dennis is, is herrie. Zo ook op dit optreden op Lowlands toenDennis zo strak van de coke stond dat zijn neus er heftig van aan hetbloeden was. ‘Schoppen Aas!!!!!!!!!!!’ brulde hij de titel van zijnundergroundhitje nog even door de mic en keek de juichende menigte in,terwijl zijn bloed ondertussen overal zat.

Ik kon toen nog niet vermoeden dat ik twee weken later met deze opmerkelijke man op stap zou gaan.

Ik was namelijk gecast voor de hoofdrol van een Heineken-commercialvoor de Britse markt. Ze wilden daar per se Nederlanders voor hebben.De hele crew bestond echter uit Canadezen en Amerikanen, dus het wasgoedkoper om ons naar Canada te vliegen dan hen naar Nederland. Dennisbracht een vriend naar de casting toe, maar toen ze Dennis zagen wildenze hem meteen. De derde Nederlander die mee was was Juliette. Juliettewas een lieve meid, ware het niet dat ze het intellect van eenpindarotsje bezit…. Ik heb weinig dommere kiekens meer meegemaakt inmijn leven en ik vermoed dat ik er ook niet veel meer zal tegenkomendie zo zeldzaam dom zijn.

Nadat ik was gecast meldde Tatiaan van het castingbureau dat DikkeDennis met ons mee zou gaan. Ik zag daar best tegenop. Dennis had nogaleen beruchte naam in het Amsterdamse uitgaansleven. En niet geheel tenonrechte. Ik zag er nogal tegenop om zes dagen met hem door te brengen.Tatiaan gaf mij ook alle papieren die ik in Canada bij de douane moestinvullen voor ons alledrie. ‘Jij moet dat doen, Rod!! Want Juliette isdom en Dennis is gek, jij bent nog de meest normale van de drie!’ Dathoor ik niet vaak. Maar okee, zo gezegd zogediggidaan.

De begroeting op Schiphol was hartelijk. En al snel zat Dennisachter een kolossaal Burger King Menu en ik had ook een broodje. Toenwe de douane door moesten bleek Dennis nog wat openstaande boetes tehebben. ‘Geen probleem man, betaal ik die toch effe!’ En 1100 eurolichter maar met een grote lach konden we door. ‘Waar zijn die boetesvan?’ vroeg ik en dan zei Dennis: ‘ach gewoon, boefie spelen in deJordaan.’ Geen probleem. Wat een relaxte gozer. Toen ie ooit een keerz’n huis in Oud West uit werd gegooid zei hij doodleuk tegen de mensenvan de woningbouwvereniging: ‘Nou, ik ga dan maar. Doen jullie trouwensnog wel effe die afwas die daar staat? Doei!’

In het vliegtuig aangekomen ontdekten Dennis en ik dat we niet naastelkaar zaten. Dennis tikte de mevrouw die op de stoel naast mij zataan. ‘Mevrouw, volgens mij zit u daar!’ en hij wees naar zijn plek. ‘Jamaar…’ probeerde het vrouwtje nog. ‘Niks ja maar, ik zit hier en u zitdaar!’ En het vrouwtje liep weg, gaf Dennis nog een vernietigende bliken Dennis plofte pontificaal naast mij neer. ‘Zo, das beter, gezelligman!’ Juliette zat ergens achterin, dus daar hadden we geen last van.Dennis en ik hadden grote lol tijdens de negen uur durende vlucht!Lachend kwamen we het vliegtuig weer uit waar we werden opgewacht doortwee mensen. Een daarvan was een dame van Nederlandse afkomst die onsde hele week zou bijstaan.

De eerste dag hielden we het rustig. Wel een paar drinkies gedaan maarniet echt gek gedaan. Vroeg slapen, jetlag even wegpitten. De volgendeochtend om 10.00 werd er hard op de deur gebonkt! ‘Rod! Wat gaan wedoen vandaag?!’ Het leek eerder een gebod dan een vraag. We besloten debuurt te gaan verkennen. We hadden vanuit de auto al een paarplatenzaken gespot, dus muziekjunkies als wij zijn liepen we daardirect heen. Hoewel direct, Dennis moest bij elke pizzahut of snackbarwaar we langsliepen even wat eten. De 10 minuten lopen naar de eerstewinkel duurde daardoor zeker een uur. Maar we hadden het wel gezellig.Na een dagje flink platenshoppen en eten en wat zuipen moesten we devolgende dag aan de bak. Om 12.00 zouden we opgehaald worden. Ik liepnaar Dennis kamer om een uur of 10.00 en klopte op de deur. ‘Wachteffe!’ hoorde ik. Vervolgens hoorde ik een bad leeglopen en niet veellater opende Dennis in zijn adamskostuum de deur. Ik keek tegen dehoofden van Willy Alberti en Johnny Jordaan aan, tegen dehandtekeningen van Katja Schuurman en Andre Hazes, een tattoo van TheCramps en nog veel meer inkt. Ik had ook wel eens gehoord dat hij eengespleten eikel had omdat ie daar ooit een bankschroef aan zijn lul hadgehangen. Welnu, dat klopt, ik heb het met eigen ogen mogenaanschouwen. ‘Gezellig dat je er bent man! Ga gezellig effe liggen ofzo!’
‘Eh Dennis, moet je je niet aankleden?’
‘Oh, ja, ja dat is waar!’ en hij deed een minuscuul onderbroekje aan,pakte een zak chips en plofte naast mij op bed. We ouwehoerden wat tot12.00 en hij deed nu en dan een kledingstuk aan. Tegen 12.00 was ieaangekleed en konden we gaan.

De reclame opnemen duurde erg lang, maar we hebben ook daar weervreselijk gelachen, ook al omdat Dennis een beetje gassig was die dag.Een beetje erg gassig, eigenlijk. Was ik net lekker bezig, liet hijineens een knetterende scheet, waarop ik dan weer in de lach schoot endan kon de hele take weer overnieuw gedaan worden. Het had echt eenpaar uur eerder klaargeweest als Dennis en ik niet zoveel lol zaten temaken, maar goed na een hele dag zwoegen stond het ding erop.

We hadden nog twee volle dagen over en die hebben we eigenlijk feestenddoorgebracht. Juliette namen we soms wel eens mee, maar meestal niet.Die bolle en ik hadden het met z’n tweetjes gezelliger dan met haar erbij. Als zij er bij was irriteerden we ons alleen maar aan haarafschuwelijk domme gewauwel.

Na terugkomst in Amsterdam zagen we elkaar af en toe wel eens. Ging ikbij hem naar zijn tattoozaak in de Jordaan, of ik kwam hem tegen bijconcerten. Hij heeft ook nog wel eens mijn popquizteam versterkt enniet onverdienstelijk want we gingen met een prijs weg. (onze mazzelomdat de organisatie had besloten om de nummer 12 ook een prijs toe tekennen.).

Tegenwoordig zien we elkaar niet heel veel meer. Af en toe wel eensbij concerten. Komt ie nog steeds wildenthousiast naar me toe en zegtdan altijd tegen iedereen die het wel of niet wil horen: ‘Hij is mijnvriend, met hem ik een Heinekenreclame gemaakt in Canada!’ en als ie ophet podium staat met PPS en hij ziet mij staan in het publiek dan roeptie me ook gewoon gedag of hij zwaait in elk geval.

Een paar weken terug las ik dat er een heuse biografie over Dennisis geschreven. ‘Ik heb nergens spijt van’ heet ie. Een titel die Dennisop het spekkige lijf is geschreven, want naast alle pret die wij toenik Canada hebben gemaakt hebben we ook over veel serieuze dingengepraat en over dingen die hij heeft gedaan. Niet allemaal even goed,maar Dennis zei ook toen al tegen me: ‘ik heb nergens spijt van.’ En zois het ook.

Spijt is altijd te laat.

Promootje voor het boek over deze kerellees je als je hiero klikt en dat briljante reclamefilmpje van ikke en die dikke kan je hiero zien.