Als ik wel eens door het centrum fiets zie ik hem ook weleens. Lopend of fietsend, met een tas vol kranten. Toen ik vroeger debibliotheek op de Prinsengracht nog wel eens frequenteerde zat hij daar ookvaak, de krant te lezen of een boek. En als ik in mijn lunchpauze van de UvAeen broodje ging eten in het Atrium zag ik hem ook wel eens zitten. Met eenbroodje, een kopje koffie en natuurlijk zijn krantje.

En jawel, in alle tien jaar dat ik bij de Melkweg kom zie ikhem ook gegarandeerd een paar keer per week. Of het nou een hiphopconcert is,een snoeiharde metalband of een housefeestje: het maakt hem niet uit. DeMelkweg is gewoon een soort stamkroeg voor hem, de achtergrondmuziek lijktdaarbij van secundair belang te zijn en dat het decor dagelijks wisselt vindthij wel prima. Een oudere man, ik schat hem tegen de zeventig jaar oud, maarhet zou me niks verbazen als hij jonger is. Wit grijzig haar tot in zijn nek,een beetje een baardje, maar niet onverzorgd. Gewoon een oude man die ook eenbeetje gebogen loopt.

De portiers laten hem meestal gewoon doorlopen. Het volgendestation na de portiers is dan de garderobe. Hij geeft me dan zijn jas, diealtijd een beetje stinkt naar ouwemannen-zweet. Als ik hem dan om deverschuldigde euro vraag zegt hij altijd met zijn ietwat geaffecteerde stem:‘Kunt u daar twee van maken?’ of iets in die trant. Hij geeft altijd fooi.

Vroeger toen we nog met guldens betaalde en de prijs 1,50 of2 gulden was, zei hij altijd: ‘Kunt u daar een knaak van maken?’ Hij heeft z’nfooi dus voordelig geïndexeerd voor ons. Soms nog gevolgd door de opmerking dathij toch weer gratis naar binnen mocht.

Vervolgens gaat hij naar de bar, bestelt een pilsie en gaatgewoon ergens staan. Het liefst ergens waar leuke vrouwen staan. Dan staat iegewoon een beetje naar het vrouwelijk schoon te kijken en ondertussen nipt ievan zijn biertje. De ouwe snoeperd! Hij zal de dames niet lastig vallen, hijstaat daar gewoon. Af en toe beweegt hij een beetje mee op het ritme, maar danis ie in een hele gekke bui.Hij maakt ook met niemand contact behalve met hetpersoneel als hij iets nodig heeft. Hij staat daar gewoon een paar uur watpilsjes te drinken en gaat dan weer naar huis.

Hij kijkt me nooit echt aan als we elkaar gedag zeggen in deMelkweg. Hij geeft me gewoon geld plus fooi en ik hang zijn jas op en geef die hemeen paar uur later weer terug. Dat is onze verstandhouding. Niet meer, niet minder.

Toen ik laatst met een vriendin een jamsessie in de MaloeMelo zat te bekijken zag ik hem weer staan. Hij stapelde wat glazen en brachtdie naar de bar. In het voorbijgaan zei ik: `Dag meneer!’ Hij zei niks, liepweer terug naar zijn plek en draaide zich ineens om naar me. Hij lachte, gaf meeen hand en zei: ‘Ah, nu herken ik je, jij bent van de Melkweg, je hebt je haarvandaag in een staart.’ Voor ik antwoord kon geven had de ouwe zich alweeromgedraaid, liep weer naar zijn plek en bleef daar weer stoïcijns staan.

Wat een aparte kerel. Op de een of andere manier intrigeertdie kerel me. Wat is het voor man? Wat is zijn verleden? Ik denk namelijk datdie man een heel groot verleden heeft. Vraag me niet waarom, maar ik denk dater een heel bijzonder levensverhaal achter die man zit. Ik heb het nooit willenvragen. Ten eerste wil ik die man niet lastigvallen en ten tweede haalt het demystiek van die man af. En misschien zit er wel helemaal geen bijzonder verhaalachter die man. Misschien als ik het hem vraagt zegt ie gewoon: ‘Ik heet Joopen ik heb vijftig jaar lang bij de Amsterdamse riolering gewerkt.’ Niks tegenrioleringemployees hoor of mensen die Joop heten, maar ik denk gewoon dat ereen veel groter en meer extravagant verhaal achter deze oude man zit. Ik denkniet dat hij de eerste de beste boerenlul is en hij lijkt me ook niet seniel.Volgens mij is die ouwe namelijk gewoon nog hartstikke scherp.

Misschien zie ik in hem wel mijn voorland…. Dat ik overveertig jaar ook nog de Melkweg inloop, bier bestel en naar mooie meiden zit teloeren. Waarom ook niet, eigenlijk? Volgens mij vermaakt die ouwe zichkostelijk op zijn manier!

Vooral sinds ik de laatste paar jaar zelf veel schrijf beginik steeds nieuwsgieriger naar zijn verhaal te worden. De freelance journalistin mij begint steeds nadrukkelijker tegen me te zeuren. Moet ik wachten tot ieniet meer komt of tot ie definitief stopt met roken of moet ik gewoon een keernaar hem toestappen en hem vragen naar zijn levensverhaal? Ik ben er niet uit.

  Ik denk wel dat als hij dood is dat zijn verhaal of deverhalen over hem wel naar buiten komen. Maar daar heb ik voorlopig dus niksaan.

Voorlopig zal de mysterieuze man mij dus in spanning houdenen hang ik aankomend weekend gewoon weer zijn jas op en zegt hij gewoon weertegen mij:

‘Maakt u daar maar twee van.’